بسم الله الطیف
مدارا کننده ای که در او خشونت راه ندارد و باریک بینی و ظرافت دارد – کسی که نیکی به بندگان می کند از جهتی که آنها نمی دانند.
چه میشود من را که هنگام عبور از مرز بی کسی خود را فراموش می کنم؟؟
داشتم یه مطلب روانشناسی می خوندم:
اینکه تا کسی از اوضاع زندگیش اونقدر نارضایت نشه که بخواد تغییربده ، هیچ وقت تغییری تو زندگیش حاصل نمیشه .یعنی همین درخواست تغییر وقدم برداشتن برای اون خودش باعث ایجاد همون تحول خواهد شد.
اینجا شد که به این رسیدم:
درزمان ما که زمان غیبت امام خوبان هست .همیشه شنیدیم که باید جامعه طالب ظهور باشه.
ومن معنی این جمله رو نمی فهمیدم!!
"با این جملات اما "...
صدای نابسامانی را می شنوم .صدای خردشدن استخوانهای خود ویا دگری را میشنوم اما نیست مردی که رهرو باشد. آنکه یافت می نشود آنم آرزوست...
چقدر خواستار تغییریم ؟. فرق نمی کنه تغییر خود یا دیگران .چقدر مطالعه می کنیم ؟
وقتی فهمیدی کجای دنیایی .وقتی فهمیدی چه بودی وچگونه باید باشی ..واینکه چقدر از بودنت فاصله داری .وقتی یک قدم درراه اصلاح برداشتی .اون موقع "موقع ظهور است " چراکه موعود حضور دارد ولی منتظر تنها قدم زندگی ساز توست تا ظهور کند.
تا تو نخواهی همین گونه خواهد بود
